Een geschenk uit de hemel

foto door Monster (denk ik), dekentje door oma en kindje door Beest en Monster

Omdat de laptop uit onze living gepikkediefd is en daar – naast belachelijk veel werk van mijn vent – ook een hoop foto’s op stonden van onze kinders bij hun geboorte en van toen ze nog innieminnie waren, wil ik vandaag dit bericht even reposten vanop mijn oude blog. Om mezelf eraan te herinneren dat we gelukkig nog wel een hoop foto’s van hen hebben dankzij de innerlijke ouderlijke drang om foto’s van eigen kroost te delen op interpret. Dank u innerlijke drang en interpret.

Ons oma was een echte oma. Klein, rond, grijs en geweldig lief voor al haar kleinkinderen. Op zaterdag was iedereen welkom voor een bord zelfgemaakte soep en je geraakte niet buiten zonder eerst nog een Chokotoff mee te grabbelen. En goed naar links en naar rechts kijken voor je oversteekt! Als professioneel naaister maakte oma in een handomdraai een nieuwe jas voor je en je moest maar even langs je neus weg vermelden dat het al flink kouder was geworden en de volgende keer kon je een paar zelfgebreide sokken mee naar huis nemen.

Maar het mooiste wat ze voor haar kleinkinderen maakte, was een zelfgebreide doek om haar toen nog toekomstige achterkleinkinderen in te wikkelen. Een paar jaar geleden is ze gestorven en ons kleintje is pas 8 weken* geleden geboren. Oma zal dit achterkleinkind dus nooit in haar armen kunnen houden om haar te bewonderen. Maar ons meisje zal wel de warmte van oma voelen, want mijn mama kwam enkele weken geleden langs met een doek die oma nog voor mijn toen nog toekomstige kleintjes gemaakt had. Een geschenk uit de hemel! Dank u, oma! En geef ze daar in de hemel allemaal een kus van ons Mira.

 *Ondertussen is deze kleine meid aan haar laatste kleuterjaar bezig en heeft ze een broer rondlopen die ook al bijna naar school mag. Dat groeit gelijk kool, die kinders! En het dekentje? Daar worden nu popjes in gewikkeld! En binnen pakweg 2 à 3 decennia kunnen de kleintjes van onze kleintjes er weer warm ingehouden worden.
Hebben jullie een familiestuk dat van generatie op generatie meegaat? Of heb je zelf een familiestuk geïntroduceerd dat de 22e eeuw ooit zal meemaken?
Advertenties

3 comments

  1. Eilish · oktober 24

    Wij hebben ook een dekentjestraditie in de familie. Dat van mij was gewoon een mini Sole Mio dekentje met franjes (ik vond het terug toen we het ouderlijk huis leegmaakten na het overlijden van onze ouders). Mijn oudste zus introduceerde gehaakte wikkeldoeken en ik heb dus ook naarstig gehaakt voor mijn twee kinderen. Mijn oudste is bijna 22 en slaapt daar nog altijd mee (ondanks de gaatjes die gaten werden en diverse herstellingen). De jongste (17) is meer een knuffel-liefhebber gebleken. Haar sterk gehavende ‘Flappie’ ligt ook nog altijd naast haar in bed.

    Liked by 1 persoon

  2. Kris10 · 25 Days Ago

    Felix slaapt bij zijn oma in mijn oude babybedje.

    Liked by 1 persoon

  3. Leen · 7 Days Ago

    Ik ben als de dood om foto’s kwijt te raken. Ik verzamel alles op Google Foto’s… Oneindige gratis opslagruimte, I like.
    Zelf heb ik zo geen erfstuk, hoewel ik vermoed dat als ik kinderen zou hebben er dan ook wel wat zou opduiken uit mijn (klein)kindertijd.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s