Vooruit met de geit (of met de bus)

Ik moet het toegeven, de voorbije maanden heb ik wel eens vals gespeeld.

Ik ben eigenlijk heel wat vaker met de bus naar het werk gegaan dan met de fiets. Te koud, te nat, te moe, te ver en andere gelijkaardige excuses. Eigenlijk gewoon te lui waarschijnlijk. Terwijl ik zo pro fietsen ben en alle excuses van anderen probeer weg te discussiëren. En eens ik in die ‘luxe’ zat, was het al helemaal moeilijk om er weer uit te breken en dapper op mijn fiets te stappen. Op die ene zonnige werkdag na dan. Ach, ik steek het op een winterdipje. Daar heeft iedereen wel eens recht op.

Maar het had zeker ook z’n voordelen, dat pendelen. Heerlijk om nog eens een boek te lezen, bijvoorbeeld. Het leek al jaren geleden. Wat niet echt zo was, maar het léék wel zo en dat gevoel hebben is al even erg. En wat naar buiten staren, dat vond ik ook geweldig. Ik moet mezelf er dan wel aan herinneren om af en toe eens te glimlachen, want mijn cursisten vertellen me soms dat hen opvalt hoe nors mensen hier kijken op de bus.  Waar ik op zo’n bus ook heel erg van houd, is te zien hoe sneeuw het leven vertraagt (wat ik een mooi bijverschijnsel vind, hoewel ik ook wel besef dat het voor vele mensen doffe ellende is. Dat heb je met van die positivo’s zoals ik, lekker irritant :-).

Maar bovenal kwam ik goed nieuws tegen, daar op de bus, over… de bus!

  • Er komen nieuwe bussen in mijn stad en die nieuwe bussen worden… tromgeroffeltromgeroffeltromgeroffel… C0²-vrije bussen. Hiphoi!
  • De stoeltjes van die nieuwe bussen zijn gemaakt van gerecycleerd leer. Alweer hiphoi!

Nu, elk voordeel hep z’n nadeel, dus tussen dat goede nieuws was er ook een heel klein minpuntje te vinden: de huidige moderne dieselbussen van Antwerpen zullen naar de randgemeenten verhuizen om de oudste exemplaren daar te vervangen. Hoera dat functionerende dingen niet op de schroothoop belanden natuurlijk, maar wij op den buiten zullen dus nog een tijdje langer moeten wachten op schonere lucht. Maar kom, top dat er moeite gedaan wordt. Stap voor stap, beetje bij beetje. We komen er wel. Ooit. (Ze gaan binnen 150 jaar nogal lachen met ons geklungel.)

En nu terug mijn fiets op, want hoeraaaa, de zon schijnt weer! Hoeraaaaa! Eventjes.

Advertenties

2 comments

  1. loesjezaakjes · april 3

    Op de bus kan ik niet zo goed lezen door al dat heen en weer geschut, maar misschien komt dat doordat ik achter op zo’n accordeon bus zit 🙂
    Hier nog iemand die sneeuw leuk en mooi vindt 🙂

    Liked by 1 persoon

  2. Leen · mei 1

    Amai ik herken die eerste alinea zo hard. Vooral april was een verschrikkelijke fietsmaand. Maar ik ga mei beter maken, beloofd 🙂 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s